١- روي دو لبه كناري فيلم سوراخ هاي وجود دارد. اين سوراخ ها در تاج چرخ دنده گير كرده و باعث حركت فيلم مي شود. فيلم از پشت دريچه اي عبور مي كند كه در آن روزنه اي به اندازه تصوير فيلم وجود دارد.

٢- هنگامي كه عدسي ها تصوير را بر روي پرده مي اندازند، فيلم در مقابل دريچه ثابت نگه داشته مي شود. در مدل زير، يك قرقره پيوسته در حال چرخش است، و بر اثر آن يك پرده (كه شامل دو تيغه است) به چرخش در مي آيد. دقت كنيد اين پرده به كمك تسمه به قرقره وصل است.

٣- يك ميله كوچك روي قرقره با صليب درگير است و باعث چرخش صليب مي شود. وقتي صليب مي چرخد، فيلم را به حركت در آورده و تصوير بعدي را در مقابل دريچه قرار مي دهد. در زماني كه فيلم در حال حركت است، پرده مانع تابش نور به فيلم مي شود.

٤- وقتي صليب يك چهارم دور چرخيد، ميله كوچك (روي قرقره) از شيار جدا مي شود. صليب متوقف شده و فيلم در مقابل دريچه ساكن مي ماند. در ضمن پرده نيز از مقابل دريچه برداشته مي شود.

٥- هنگامي كه پرده از مقابل دريچه گذشت و تصوير بر روي پرده به نمايش در آمد، مراحل حركت مجدداً تكرار مي شود. هر مرحله كامل فقط ٢٤/١ ثانيه طول مي كشد.

صدا و تصوير

پروژكتور لامپي بسيار پر نور و يك عدسي با كيفيت عالي (براي ايجاد تصوير واضح) دارد.

يك روش ضبط صدا بر روي فيلم عبارت از سيستم نوري است. در اين روش سيگنال هاي صوتي به صورت خط موج دار (شيار صدا) در طول تصاوير ايجاد مي گردد. براي ايجاد صدا، نور يك لامپ از شيار صدا عبور كرده و به هد صدا مي تابد. خط موج دار شدت نور رسيده به هد را تغيير مي دهد. هد اين تغيير نو را به سيگنال در حال تغييري تبديل مي كند. اين سيگنال در بلندگو به صدا تبديل مي شود.  بسياري از فيلم ها شيار صداي دارند كه از مواد مغناطيسي ساخته شده است و عملكرد آن شبيه نوار ضبط صوت است. هد صدا دور از دريچه پروژكتور قرار دارد، به طوري كه فيلم به طور يكنواخت از مقابل هد عبور مي كند.

در فيلم هاي سينمايي، ممكن است چندين فيلم (يكي پس از ديگري) به نمايش در آيد. اما در بسياري سينماها، تمام فيلم هاي مربوط به يك نمايش به يكديگر وصل شده، و بدين ترتيب فيلم بزرگي حاصل مي شود.